Όταν ήμουν μικρή είχα συνδυάσει στο μυαλό μου το Μοντενέγκρο με βασιλιάδες και δολοπλόκους πρίγκιπες, μη με ρωτήσετε γιατί, αλήθεια λέω, δεν ξέρω.

Στη συνέχεια ήξερα ότι το Μαυροβούνιο ήταν ένα κομμάτι της Γιουγκοσλαβίας. Μετά άκουσα ότι έγινε ανεξάρτητο Κράτος. Μέχρι εκεί.

Μετά χρειάστηκε να πάω στην Κροατία και έπρεπε να περάσω από το Μαυροβούνιο. Τότε, λοιπόν, άρχισε η σχέση μας. Μια σχέση επιφυλακτική στην αρχή που όμως εξελίχθηκε και φτάσαμε στο σημείο να θεωρώ τη μικρή αυτή χώρα με τους λιγότερο από ένα εκατομμύριο κατοίκους ένα από τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια στην Ευρώπη. Βέβαια σε αυτό συμβάλλουν τρία πράγματα η θάλασσα, το φως του ήλιου και η Μεσόγειος.

Περνώντας το στενό δρόμο που υπάρχει αμέσως μετά τα αλβανικά σύνορα, τη στρούγκα όπως τη λέω, αφού μετά βίας χωράει ένα αυτοκίνητο, η πρώτη περιοχή που υπάρχει είναι η περιοχή του Ulcinj και αμέτρητα μουσουλμανικά νεκροταφεία, από την μια μεριά και από την άλλη το Εθνικό Πάρκο της λίμνης Skandar την οποία μοιράζεται με την Αλβανία.

Ο στενός δρόμος κρατάει όμως λίγο και έτσι πολύ σύντομα μπροστά είναι η θάλασσα, η θάλασσα της Αδριατικής και αρχίζουμε και βλέπουμε τα περίχωρα του Bar . To Bar είναι το μοναδικό λιμάνι του Μαυροβούνιου, εμπορικό και επιβατικό με απ’ ευθείας σύνδεση με το απέναντι Μπάρι της Ιταλίας. Ψηλά στους πρόποδες του βουνού βρίσκεται η παλιά πόλη του Bar , μακριά από τη θάλασσα για προστασία από το φόβο των πειρατών. Από εκεί και πέρα ο δρόμος είναι επαρχιακός και σχεδόν παραθαλάσσιος, ακολουθεί τα δαντελωτά παράλια της Αδριατικής και περνά από σημεία και χωριά που τα τελευταία χρόνια είναι πολύ τουριστικά.

Κοντά στο τουριστικό Πέτροβατς και μετά από μία ξαφνική στροφή το μικρό νησάκι του Σβέτι Στέφαν φαίνεται μπροστά μας . Το Σβέτι Στέφαν είναι ίσως το πιο αναγνωρίσιμο τουριστικό αξιοθέατο του Μαυροβουνίου. Μικρό μεσαιωνικό ψαροχώρι συνδέεται με τη στεριά με μία στενή λωρίδα γης. Από την περίοδο της Γιουγκοσλαβίας το 1960 είχε μετατραπεί σε πολυτελές ξενοδοχείο ελκύοντας πολλούς και διάσημους της εποχής. Μετά από μία εκ βάθρων ανακαίνιση οι σημερινοί ιδιοκτήτες του προσδοκούν σε ένα μέλλον ανάλογο του παρελθόντος.

Αφήνοντας πίσω το τοπίο σύμβολο του Μαυροβουνίου σε λίγα κυριολεκτικά λεπτά μπαίνουμε στα προάστια της Μπούντβα , μια πόλη επάνω σε μια μακριά αμμώδη παραλία με πολλά και μεγάλα ξενοδοχεία που σχεδόν ακουμπούν το κύμα.

Πόλη με ιστορία που ξεκινά από τους προϊστορικούς χρόνους , αναφέρεται από τον Σοφοκλή τον 5ο αιώνα σαν Πόλη των Ιλλυριών. Ρωμαίοι, Βυζαντινοί, Σλάβοι, Ενετοί, Αυστριακοί πέρασαν αφήνοντας τα σημάδια τους. Μπούντβα από την αρχαία λέξη βους , βόδι δηλαδή. Και ο μύθος λέει για την ίδρυση της πόλης ότι ο Κάδμος με τη γυναίκα του την Αρμονία όταν εκδιώχθηκαν από τη Θήβα ήρθαν εδώ, ίδρυσαν την πόλη και μάλιστα γέννησαν και ένα γιο τον Ιλλυριό.

Μία μικρή μεν αλλά ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα παλιά πόλη εντός των ενετικών τειχών, δίπλα στη μαρίνα που φιλοξενεί πανάκριβα κότερα είναι ο πόλος έλξης όλων των επισκεπτών της. Στην πύλη το ανάγλυφο με το λιοντάρι του Αγίου Μάρκου, σύμβολο της Γαληνότατης Δημοκρατίας της Βενετίας. Και μέσα δαιδαλώδη στενά δρομάκια οδηγούν στην πλατεία με τον Καθεδρικό ναό του Αγίου Ιωάννη . Ακριβώς δίπλα ο ορθόδοξος ναός της Αγίας Τριάδας .

Από τη Μπούντβα κάναμε μία παράκαμψη και ακολουθήσαμε το δρόμο που οδηγεί στην ενδοχώρα και σε μια πόλη με κήπους και μουσεία, μια πόλη με έντονο τον κεντροευρωπαικό αέρα, την παλιά πρωτεύουσα της χώρας την Τσέτινιε , μια μικρή πόλη με κτίρια του 18ου και 19ου αιώνα που τιμής ένεκεν είναι ακόμα και σήμερα η έδρα της Ορθόδοξης εκκλησίας του Μαυροβουνίου. Αποτελεί το πολιτιστικό κέντρο του Μαυροβουνίου. Με πολλά και σημαντικά αξιοθέατα όπως το Εθνικό Μουσείο του Μαυροβουνίου και το τελευταίο ανάκτορο του βασιλέα Νικολάου Α’, αλλά και το Μοναστήρι της Τσέτινιε με την πλούσια βιβλιοθήκη.

Η Τσετίνιε με μεγάλη παράδοση εκδόσεων και τυπογραφίας έχει σημαντική συμβολή στη διάδοση των Κυριλλικών χαρακτήρων.

Συνεχίζοντας τον σχεδόν παραλιακό δρόμο προς Βορρά φτάνουμε στην περιοχή του Τίβατ , όπου και το ένα από τα δύο διεθνή αεροδρόμια της χώρας. Δεξιά μας έχουμε συνεχώς τον ορεινό όγκο του Lovćen και μία πινακίδα μας υποδεικνύει ότι για να φτάσουμε στην προστατευμένη από την UNESCO πόλη του Κότορ πρέπει να στρίψουμε και να κατευθυνθούμε προς το τούνελ του Vrmac. Μόλις 1700 μέτρα μας χωρίζουν από έναν πανέμορφο τόπο, μια μεσαιωνική πόλη που βρίσκεται στο βάθος του κόλπου του Κότορ . Acruvium το πρώτο όνομα της πόλης που ίδρυσαν εδώ το 168 π.Χ. οι Ρωμαίοι.

Το παλαιό μεσαιωνικό λιμάνι του Κότορ είναι περικυκλωμένο από ένα τείχος το οποίο ανοικοδομήθηκε από τη Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας επάνω σε άλλο, προγενέστερο βυζαντινό που έκτισε ο Ιουστινιανός το 535 . Στην είσοδο και εδώ το λιοντάρι του Αγίου Μάρκου ακοίμητος φρουρός της πόλης. Περνώντας την πύλη διαπιστώνουμε μια αρμονική συνύπαρξη κτιρίων από τον 16ο μέχρι και τον 19ο αιώνα. Δύο εκκλησίες αποτελούν τα σύμβολα της πόλης, ο καθολικός ναός του Αγίου Τρύφωνα και ο ορθόδοξος του Αγίου Νικολάου στις δύο άκρες της πόλης. Το τείχος σκαρφαλώνει πάνω στο βράχο και δημιουργεί ένα μακρύ τείχος με μήκος σχεδόν 4, 5 χιλιόμετρα. Όλο αυτό το σύνολο αποτελεί μέρος των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO από το 1979. Στην πλατεία εντός των τειχών μικρά συμπαθητικά καφέ είναι γεμάτα με κόσμο, τζελατερίες με πολλά είδη παγωτού και εστιατόρια τα οποία σερβίρουν πιάτα της Κουζίνας του Μαυροβουνίου αλλά και άλλα πολλά.

Στο Κότορ φτάνουν και τα μεγάλα κρουαζιερόπλοια που κάνουν το Ιόνιο και τις Δαλματικές ακτές. Είναι πολύ εντυπωσιακό θέαμα όταν ένα τεράστιο κρουαζιερόπλοιο μπαίνει και διασχίζει σιγά σιγά τον Κόλπο του Κότορ. Αντίστοιχα και για τους επιβάτες του αυτό αποτελεί μία μοναδική εμπειρία.

Φεύγοντας από το Κότορ υπάρχει η δυνατότητα για ακολουθήσουμε το στενό παραλιακό δρόμο μέχρι το Καμενάρι που κάνει σχεδόν το γύρο του μοναδικού αυτού φυσικού φαινόμενου με τα ψηλά βουνά που περιτριγυρίζουν το μακρύ κομμάτι της θάλασσας και δίνει την αίσθηση της λίμνης. Η μικρή μεσαιωνική πόλη του Πέραστ βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το στενό άνοιγμα. Όποιος ακολουθήσει αυτή τη διαδρομή αντιλαμβάνεται το μέγεθος αυτού του κόλπου που λέγεται ότι είναι το μεγαλύτερο “φιορδ” της Μεσογείου.

Μεσαιωνικές πόλεις , σύγχρονες μαρίνες, ξενοδοχεία παλιά και μοντέρνα συνδυάζονται αρμονικά στο σύγχρονο πρόσωπο του Μαυροβούνιου, μια χώρα 700.000 κατοίκων που αναπτύσσεται με γρήγορους ρυθμούς. Σε μια Ευρώπη όπου το Ευρώ αμφισβητείται καθημερινά το νεοσύστατο αυτό κράτος επέλεξε σαν νόμισμα του το Ευρώ χωρίς να ανήκει ούτε στην Ευρωζώνη ούτε καν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Με χαμηλή φορολογία προσπαθεί να προσελκύσει επενδυτές προσδοκώντας να επιβιώσει διαφημίζοντας μόνο το τουριστικό του προϊόν.

Αυτός ο συνδυασμός, αυτή η εναλλαγή είναι αυτό που με συναρπάζει στο Μοντενέγκρο!

Πηγή: Trivago